Organizacje cechowe są jednymi z najstarszych organizacji społecznych jakie są znane w historii. W Polsce cechy działały już w średniowieczu, od czasów kiedy istniały miasta, w których rękodzielnicy wykonywali swoje zawody służąc innym ludziom swoją pracą. Cech otwocki ma historię równą historii naszego miasta.

W latach 1916-1918 na terenie Otwocka zarejestrowanych było kilkuset rzemieślników różnych branż, ale pierwsze związki rzemieślnicze w postaci cechów powstały po 11 listopada 1918 roku tj. po uzyskaniu przez Polskę niepodległości. 11 czerwca 1919 roku otwoccy rzemieślnicy zorganizowali się w związek, nadając mu statutową nazwę: Związek Rzemieślników i Robotników Niefachowych Chrześcijan.

Związek ten mający charakter pośredni pomiędzy organizacją cechową i związkiem zawodowym przetrwał w niezmienionej formie aż do roku1930 kiedy został powołany pierwszy cech branżowy: Cech Mularsko-Ciesielski w Otwocku. W 1933 roku przekształcił się on w Cech Budowlany a równocześnie podjęto decyzję o likwidacji Związku Rzemieślników i Robotników Niefachowych Chrześcijan. W roku 1936 został poświęcony sztandar Cechu Budowlanego, który do dziś przechowywany jest przez obecną organizację Cechową i używany podczas świąt kościelnych, państwowych lub rzemieślniczych. W końcu lat trzydziestych na terenie Otwocka działały również cechy: Rzeźników i Wędliniarzy oraz Fryzjerów-Perukarzy.

Podczas wojny organizacje cechowe nie działały oficjalnie. Po wojnie Cech Budowlany przekształcił się w Cech Rzemieślniczy zrzeszający rzemieślników różnych branż z przewagą budowlanych, w łącznej liczbie 160 członków. W 1953 roku powołany został Powiatowy Cech Rzemiosł Różnych w Otwocku, który kolejno przyjmował nazwy Cech Rzemiosł Różnych a ostatnio Cech Rzemiosł Różnych i Przedsiębiorczości w Otwocku.

Lata 1950 1970 to szybki rozwój rzemiosła na naszym terenie. Liczba zakładów rzemieślniczych zrzeszonych w Cechu wzrosła ze 160 w roku 1946, do 808 w roku 1966 i 1294 zakładów w 1976r przy czym liczba członków Cechu będących właścicielami i współwłaścicielami wyniosła prawie 3600 osób. W tym czasie wybudowany został (w latach 1959-62) Dom Rzemiosła, obecna siedziba Cechu; w 1962 roku ufundowano nowy sztandar cechowy z orłem piastowskim na płacie głównym; w latach 70-tych ożywioną działalność prowadził klub Hefajstos.

Przełom lat 70-80-tych to okres kryzysu i zmniejszającej się aktywności działalności rzemieślniczej. Po wejściu w życie ustawy o rzemiośle w 1989 roku liczba członków Cechu uległa znacznemu zmniejszeniu.

Obecnie nasz Cech liczy około 70 członków, przy czym przynależność do Cechu jest całkowicie dobrowolna. Cech nadal reprezentuje interesy rzemiosła wobec organów władzy państwowej i samorządowej, pomaga rzemieślnikom przy prowadzeniu szkolenia uczniów a także stara się dbać o dobre imię rzemiosła wobec odbiorców naszej działalności.